Do You Know Where You're Going?

நீங்கள் எங்கே போகிறீர்கள் என்று அறிவீர்களா?

Opening — The Sentence That Turns a Mirror on Us (தொடக்கம் — நம்மீது கண்ணாடியைத் திருப்புகிற வாக்கியம்)

This chapter contains a single sentence of Jesus — and that sentence holds up before us the deepest question a human being must answer. The sentence is His. The question is ours.

(இந்த அதிகாரத்தில் இயேசு சொன்ன ஒரே வாக்கியம் — அந்த வாக்கியம் மனிதர் ஒவ்வொருவரும் பதில் சொல்லவேண்டிய மிக ஆழமான கேள்வியை நமக்கு முன்பாக நிறுத்துகிறது. வாக்கியம் அவருடையது. கேள்வி நம்முடையது.)

Hear Him:

"Even if I bear witness of Myself, My witness is true, for I know where I came from and where I am going; but you do not know where I come from and where I am going." — John 8:14 (NKJV)

"என்னைக்குறித்து நானே சாட்சி கொடுத்தாலும், என் சாட்சி உண்மையாயிருக்கிறது; ஏனெனில் நான் எங்கேயிருந்து வந்தேனென்றும், எங்கே போகிறேனென்றும் அறிந்திருக்கிறேன்; நீங்களோ நான் எங்கேயிருந்து வருகிறேனென்றும், எங்கே போகிறேனென்றும் அறியீர்கள்." — யோவான் 8:14 (TAOVBSI)

Jesus is speaking about Himself — His origin, His destination — and He tells the religious crowd they do not know His. But sit under that sentence long enough and the mirror turns: the reason they couldn't grasp where HE was going was because they had no settled knowing of where THEY were going either.

(இயேசு தம்மைக் குறித்தே பேசுகிறார் — தம்முடைய தோற்றத்தைப் பற்றியும், சேருமிடத்தைப் பற்றியும் — அவை அவருடைய எதிராளிகளுக்குத் தெரியாது என்று அவர்களிடம் சொல்கிறார். ஆனால் இந்த வாக்கியத்தின் கீழ் கொஞ்ச நேரம் அமர்ந்து கேட்டால், கண்ணாடி திரும்புகிறது: இயேசு எங்கே போகிறார் என்று அவர்களால் புரிந்துகொள்ள முடியாமலிருந்ததற்குக் காரணம், அவர்களே எங்கே போகிறோம் என்று உறுதியான அறிவு இல்லாமல் இருந்ததே.)

And so the question His sentence raises — the question every one of us must answer this morning — is this: Do you know where you are going? Turn to the person beside you and ask them — gently, not in pride. "Do you know where you are going?" Ask your brother. Ask your sister. Don't be shy. When I asked this morning, almost half of you raised your hands and said you did not know. That is honest — and that is exactly why we must sit here together this morning. You must not walk out of this place without an answer. Jesus could answer it. The goal of this morning: that you walk out able to say it with Him.

(அவருடைய வாக்கியம் எழுப்புகிற கேள்வி — இன்று காலை நாம் ஒவ்வொருவரும் பதிலளிக்கவேண்டிய கேள்வி — இதுதான்: நீங்கள் எங்கே போகிறீர்கள் என்று அறிவீர்களா? இயேசுவால் பதில் சொல்ல முடிந்தது. இன்றைய நோக்கம்: நீங்கள் இங்கிருந்து வெளியேறும்போது அவரோடு சேர்ந்து அதைச் சொல்ல முடியுமாய் இருக்க வேண்டும்.)

The Greek anchor: οἶδα (கிரேக்க வார்த்தை: oida)

The Greek word Jesus uses is οἶδα — oida — perfect tense: "I have come to know, and I know it still." It is not the casual word "I am aware." It is a settled fact, lived inside. Not opinion. Not feeling. Not a religious mood. It is an unshakable knowing — "what I know is so, and nothing can move it."

(கிரேக்க வார்த்தை: οἶδα — oida — நிலைபெற்ற, அசைக்கப்படாத அறிவு. "எனக்குத் தெரியும்" என்ற சாதாரண வார்த்தை அல்ல — உள்ளுக்குள் வாழும் நிலைபெற்ற உண்மை. எனக்குத் தெரிந்தது அதுதான் சரி; அதில் எந்த ஒரு மாற்றமும் இல்லை.)

Say it with me, three times: Oida. Oida. Oida.

That is the posture of Christ. And that is the posture He offers you this morning — not maybe, not someday, but a settled knowing of where you are going.

(இதுவே கிறிஸ்துவின் நிலை — அவரைப் பின்பற்றுகிற உமக்கும் அவர் கொடுக்கிற நிலை.)

Narrative — What is Happening in John 8 (யோவான் 8-ல் என்ன நடக்கிறது)

Jesus has just walked into the temple courts. Earlier in the chapter He had said,

"I am the light of the world. He who follows Me shall not walk in darkness, but have the light of life." — John 8:12 (NKJV)

The Pharisees challenge Him: "You testify about Yourself; Your witness is not valid." They were citing Jewish law — in the Old Testament, one man's testimony alone was not accepted as evidence. Two witnesses minimum were required. So when Jesus speaks about Himself, they say, "That isn't a witness. You're boasting about yourself."

Jesus' answer is calm: Even if I bear witness of Myself, My witness is true — because I alone know both ends of the road I am walking. I know where I came from. I know where I am going. You do not — that is why you cannot judge.

He is not boasting. He is naming a fact. Only Jesus can trace His origin all the way back before time, and His destination all the way past the cross to the Father's right hand. No prophet. No philosopher. No apostle. Only the Son. And He hands that certainty to anyone who follows Him.

(இயேசு தேவாலயத்தில் நிற்கிறார். பரிசேயர் "நீ உன்னைக் குறித்து நீயே சாட்சி கொடுக்கிறாய்" என்கிறார்கள் — பழைய ஏற்பாட்டின் நியாயப்படி குறைந்தபட்சம் இரண்டு சாட்சிகள் வேண்டும். ஆனால் இயேசு நிதானமாய்: நான் எங்கேயிருந்து வந்தேன், எங்கே போகிறேன் என்று அறிவேன். நீங்களோ அறியீர்கள். இயேசுவைத் தவிர வேறு எவராலும் இப்படிச் சொல்ல முடியாது — குமாரனால் மட்டுமே. அவரைப் பின்பற்றும் ஒவ்வொருவருக்கும் அவர் இதே நிச்சயத்தைக் கொடுக்கிறார்.)

Jesus Knows Where He's Going. He Offers the Same Certainty to You. (இயேசு எங்கே போகிறார் என்று அறிவார். அதே நிச்சயத்தை அவர் உமக்கும் கொடுக்கிறார்.)

"In My Father's house are many mansions; if it were not so, I would have told you. I go to prepare a place for you. And if I go and prepare a place for you, I will come again and receive you to Myself; that where I am, there you may be also." — John 14:2-3 (NKJV)

"என் பிதாவின் வீட்டில் அநேக வாசஸ்தலங்கள் உண்டு; … நான் இருக்கிற இடத்திலே நீங்களும் இருக்கும்படி, நான் மறுபடியும் வந்து உங்களை என்னிடத்தில் சேர்த்துக்கொள்ளுவேன்." — யோவான் 14:2-3 (TAOVBSI)

"For we know that if our earthly house, this tent, is destroyed, we have a building from God, a house not made with hands, eternal in the heavens." — 2 Corinthians 5:1 (NKJV)

"பூமிக்குரிய கூடாரமாகிய நம்முடைய வீடு அழிந்துபோனாலும், தேவனால் கட்டப்பட்ட கைவேலையல்லாத நித்திய வீடு பரலோகத்தில் நமக்கு உண்டென்று அறிந்திருக்கிறோம்." — 2 கொரிந்தியர் 5:1 (TAOVBSI)

Two questions you must answer this week: Where did you come from? Where are you going? Without these answers, every wind of life will move you. A job comes from one direction — you run there. Another opportunity opens — you run there. Something pulls from another side — you run again. Like a leaf in the wind, you will fly wherever the breeze blows. But when you know where you are going, you can walk in the right direction, on the right road, toward the right destination.

(இந்த வாரம் இரண்டு கேள்விகளுக்கு நீங்கள் பதில் சொல்ல வேண்டும்: எங்கேயிருந்து வந்தீர்? எங்கே போகிறீர்? பதில் இல்லாவிட்டால், வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு காற்றும் உங்களை அலைக்கழிக்கும்.)

Jesus could answer both. He came from the Father; He was going to the Father — the steady line through His whole ministry. In John 14 He extends the same to His disciples: I go to prepare a place for you — not for the worthy or the strong, but for those who follow Him. Paul says it plainly: we know — oida — that we have an eternal house in heaven. A place not built by human hands, prepared for us by God Himself.

(இயேசுவால் இரண்டுக்கும் பதிலளிக்க முடிந்தது. அவர் பிதாவிடமிருந்து வந்தார்; பிதாவிடமே போனார் — அவருடைய ஊழியம் முழுவதிலும் நிலையான கோடு. யோவான் 14-ல் அவர் சீஷர்களுக்கும் இதையே நீட்டுகிறார்: 'உங்களுக்காக ஒரு இடத்தை ஆயத்தம் பண்ணப் போகிறேன்' — தகுதியுள்ளவர்களுக்கல்ல, பலசாலிகளுக்கும் அல்ல; அவரைப் பின்பற்றுகிறவர்களுக்கே.)

Many here cannot say oida about their destination — religious without being settled, coming to church without coming to Christ. You must not stay there. Salvation is the moment Jesus tells you the answer ("you came from Me, you are going to be with Me") and you receive it.

(இங்கிருக்கிற பலர் தங்கள் இறுதி இடத்தைப் பற்றி oida சொல்ல முடியாதவர்கள் — நிலைபெறாமல் மதவாதிகளாய், கிறிஸ்துவிடம் வராமல் சபைக்கு வந்தவர்களாய். அந்த நிலையில் தங்க வேண்டாம். இரட்சிப்பு என்பது — இயேசு உங்களுக்கு பதிலைச் சொல்லும் தருணம் ('நீ என்னிடமிருந்து வந்தாய், என்னோடு இருக்கப் போகிறாய்') — அதை நீங்கள் பெற்றுக்கொள்வது.)

Abram had less light than you do (ஆபிரகாமுக்கு உள்ள ஒளியைவிட உமக்கு அதிக ஒளி உண்டு)

"By faith Abraham obeyed when he was called to go out to the place which he would receive as an inheritance. And he went out, not knowing where he was going." — Hebrews 11:8 (NKJV)

"விசுவாசத்தினாலே ஆபிரகாம் தான் சுதந்தரமாகப் பெறப்போகிற இடத்திற்குப் போகும்படி அழைக்கப்பட்டபோது, கீழ்ப்படிந்து, தான் போகும் இடம் இன்னதென்று அறியாமல் புறப்பட்டுப்போனான்." — எபிரெயர் 11:8 (TAOVBSI)

In this morning's Old Testament reading, God told Abram, "Get up and go." Abram did not know where he was going. He did not know. But in faith, honoring God, pleasing God, he simply got up and went. The Old Testament saints did not have the clarity we have. Read Job, read the Psalms — David himself says again and again, "A man can praise the Lord only while he is alive; once he is dead, there is no use of him." For most of the Old Testament, eternal life was not clearly seen. But Jesus Christ gave His life, shed His blood, redeemed the world, and prepared an eternal dwelling place for us — for those in the Old Testament who waited, and for us in the New. He reconciled us to God and gave us eternal life. That is why this morning we could read Psalm 16 — "He will show me the path of life." Jesus shows us the way.

Faith without oida is real — but the oida Jesus offers is fuller. He doesn't ask you to walk blind; He walks before you and offers His own settled knowing as a gift.

(இன்று காலையின் பழைய ஏற்பாட்டு வாசிப்பில் ஆபிராம் எங்கே போகிறேன் என்று அறியாமல் புறப்பட்டுப் போனான் — எபி. 11:8. oida இல்லாத விசுவாசமும் உண்மையானதே — ஆனால் இயேசு கொடுக்கிற oida இன்னும் முழுமையானது. அவர் கண்ணை மூடி நடக்கச் சொல்வதில்லை; உமக்கு முன்பாக அவரே நடந்து, தம்முடைய நிலைபெற்ற அறிவையே உமக்கு ஒரு பரிசாகக் கொடுக்கிறார்.)

Guardrail: Oida is not boasting — it is the quiet confidence of a child who knows his father's house. No one here is too poor, too sinful, too late, or too educated to receive it.

(பாதுகாப்பு: Oida பெருமை அல்ல — தகப்பன் வீட்டை அறிந்திருக்கிற ஒரு பிள்ளையின் அமைதியான நம்பிக்கை. மிக ஏழையாயிருந்தாலும், மிக பாவியாயிருந்தாலும், தாமதமாய் வந்திருந்தாலும், படித்திருந்தாலும் — இங்குள்ள யாரும் அதைப் பெற்றுக்கொள்ளத் தகுதியற்றவர் அல்ல.)

But here is the honest question: do you really feel this? Or do we just say it casually — "I came from God, I am going to God" — without truly knowing? When I asked how many of you believe you are going to be with God in eternity, the older brothers and sisters raised their hands immediately. The young people hesitated. Why? Because for the young, there are still many things they want to do before going. The old have sat long enough to long for it. "When will I finally go?" — they would raise both hands if they could. Don't let the busyness of this life make you forget your destination.

God Moves Through Generations, Not Headlines (தேவன் தலைப்புச் செய்திகளில் நகர்வதில்லை — தலைமுறைகளில் நகர்கிறார்)

"These all died in faith, not having received the promises, but having seen them afar off were assured of them, embraced them and confessed that they were strangers and pilgrims on the earth." — Hebrews 11:13 (NKJV)

"இவர்களெல்லாரும், வாக்குத்தத்தம்பண்ணப்பட்டவைகளை அடையாமல், தூரத்திலே அவைகளைக் கண்டு, நம்பி அணைத்துக்கொண்டு, பூமியின்மேல் தங்களை அந்நியரும் பரதேசிகளும் என்று அறிக்கையிட்டு, விசுவாசத்தோடே மரித்தார்கள்." — எபிரெயர் 11:13 (TAOVBSI)

"Then He said to Abram: 'Know certainly that your descendants will be strangers in a land that is not theirs, and will serve them, and they will afflict them four hundred years.'" — Genesis 15:13 (NKJV)

"அப்பொழுது அவர் ஆபிராமை நோக்கி: உன் சந்ததியார் தங்களுடைய அல்லாத அந்நிய தேசத்திலே பரதேசிகளாயிருந்து, அத்தேசத்தாரைச் சேவிப்பார்கள் என்றும், அவர்களால் நானூறு வருஷம் உபத்திரவப்படுவார்கள் என்றும், நீ நிச்சயமாய் அறியக்கடவாய்." — ஆதியாகமம் 15:13 (TAOVBSI)

You want results this week. God's kingdom does not move that way. Let me ask you a question — how long does God's promise usually take to be fulfilled? On average. Some are fulfilled the very moment He speaks them. Some take much longer. If you average them out across the whole Bible — like averaging marks in a classroom — how long?

Think of Genesis 3. When God spoke to Adam after the fall, He promised the seed of the woman who would crush the serpent's head — a clear promise of Jesus Christ as the Saviour. From that promise to the manger in Bethlehem — roughly four thousand years. The promise was true. The promise was fulfilled. But Adam never saw it with his own eyes. Most of God's people died waiting (Heb 11:13); they held the promise without seeing the Person.

(நீங்கள் இந்த வாரம் பலனை எதிர்பார்க்கிறீர்கள். தேவனின் ராஜ்யம் அப்படி நகர்வதில்லை. ஆதியாகமம் 3-லிருந்து பெத்லகேம் தொட்டில் வரை — ஏறக்குறைய நாலாயிரம் வருஷம். தேவனுடைய மக்களில் பெரும்பாலானோர் காத்திருந்தபடியே மரித்தார்கள் — எபி. 11:13; அவர்கள் வாக்குத்தத்தத்தை பிடித்திருந்தார்கள் — அந்த நபரைக் காணவில்லை.)

Israel in Egypt — four hundred years of slavery (Gen 15:13). Think about it. When Joseph's family first arrived — only seventy people — they were given honour, special land, freedom to live as they pleased. Years passed. A new Pharaoh arose who did not know Joseph. He saw them multiplying and began to oppress them, to lash them, to crush them. The first man whose back felt the whip — he never saw Moses. He died long before deliverance came. His grandson, or great-grandson, cried out to God. God heard the cry — but the one who first cried was already in the grave. Moses came and led the people out — but even most of those who walked out of Egypt with Moses never crossed into Canaan. Of all the adults who left Egypt, only two — Joshua and Caleb — entered the promised land. Yet God's promise held. The corporate body was delivered, generation by generation.

(இஸ்ரவேலர் எகிப்தில் — நானூறு வருஷ அடிமைத்தனம் — ஆதி. 15:13. முதலில் சாட்டையடி உணர்ந்தவர்களில் பெரும்பாலானோர் மோசேயைக் காணவில்லை. மோசேயைக் கண்டவர்களில் பெரும்பாலானோர் கானானைக் கடக்கவில்லை. ஆனாலும் தேவனுடைய வாக்குத்தத்தம் நிலைத்தது — கூட்டு சரீரம் விடுவிக்கப்பட்டது, ஒவ்வொரு தலைமுறையும் அடுத்த தலைமுறைக்காய்.)

Your part is small. Your years feel long, but on God's ledger they are a faithful sentence in a chapter He is still writing. When you die and stand before God, you will see how small your life was on His scroll. Your whole life — and mine — is just one line in a very long book. Not discouraging — liberating. You don't have to finish the work. You have to be faithful in your window.

(உன் பங்கு சிறியது. உன் வருஷங்கள் நீளமாகத் தோன்றலாம், ஆனால் தேவனின் ராஜ்யப் பதிவேட்டில் அவை அவர் இன்னும் எழுதிக்கொண்டிருக்கிற அதிகாரத்தில் ஒரு உண்மையான வசனம். சோர்வடையச் செய்வதல்ல — விடுதலையளிக்கிறது. வேலையை முடிக்க வேண்டிய அவசியம் உனக்கில்லை. உன் காலத்தில் உண்மையுள்ளவனாய் இருந்தால் போதும்.)

Don't measure God by your timetable (உன் காலத்தைக் கொண்டு தேவனை அளவிடாதே)

People leave God's house because they expected immediate results and didn't get them. They expected this week the debts would be paid, the bungalow built, the body healed, the illness gone. When it doesn't happen, discouragement creeps in. "I have been praying. I have been fasting. Nothing in my life has changed." And they leave.

Do not measure God by your timetable. He keeps covenant for a thousand generations (Deut 7:9). The slow ones to leave are the ones who saw it.

(உடனடி பலனை எதிர்பார்த்து கிடைக்காததால்தான் பலர் தேவனின் வீட்டை விட்டு வெளியேறுகிறார்கள். உன் காலத்தைக் கொண்டு தேவனை அளவிடாதே. அவர் ஆயிரம் தலைமுறைகள் வரை உடன்படிக்கையை காப்பாற்றுகிறவர் — உபா. 7:9. மெதுவாய் வெளியேற முடியாதவர்கள்தான் அதைப் பார்த்தவர்கள்.)

Live for generations, not for yourself (உன் தலைமுறைக்காக அல்ல — பல தலைமுறைகளுக்காக வாழ்)

Let me tell you about a brother I was speaking with yesterday. He is an architect — designs buildings — and you have seen him here at the summer camp. He just finished college in April. Between finishing college and going home in early June, in one month, he earned ₹60,000. Out of that, he gave ₹26,000 to a friend who was in need. He came home with the rest. His family — he has a brother and sister, both working in banks. He said to me, "My parents gave us the greatest gift — they gave us our education. Because of that gift, we are who we are today." He told me their air conditioner at home was only just installed — and his parents only agreed to put one in their own room when he installed one in his. They had said, "We don't need it; we're cool enough." And he said, "My parents sacrificed so much. They denied themselves everything so that their children could study, get good jobs, have a future. I don't know if I could ever sacrifice the way they did for me."

How many of us live like that for our children? How many of us are sacrificing — truly sacrificing — for our children's future? If you want your children to do well, you must walk in obedience to God. What you do affects them. Your sin will affect your children. "I will do what I like. I'll speak the way I like. I'll keep the relationships I like. I'll smoke, I'll drink, I'll try the new things they're all trying — cool lips, cannabis, alcohol." If you live for your own self only, you are not caring for your children's future.

But God thinks generationally. What you do today is not the whole picture for Him — He is counting the generations after you. That is why Hebrews 11 ends by saying these heroes of faith died without receiving the promise, so that we — together with them — might be made perfect. They waited for us. And we, in turn, are waiting for those after us. The Lord is patient — waiting that more might be saved.

Most of us only understand this after we die. Standing before God, we will finally see — my whole life was just one line in a very large book. What kind of line did I write? Was it a faithful sentence? Did I write something that helped the next generation, or did I write something that wounded them? God did not keep you alive merely for 80 years of your own enjoyment. "The days of our years are seventy; and if by reason of strength they be fourscore..." — God did not preserve you for 80 years of self. He preserved you for the generations.

*(*ஆண்டவர் தலைமுறை தலைமுறையாய் யோசிக்கக்கூடிய ஆண்டவர். இன்னைக்கு நீ என்ன செய்ற அப்படின்றது மட்டும் அவருக்கு முக்கியம் இல்லை — வரும் தலைமுறைகளையும் அவர் கணக்கிலே கொள்கிறார். நம்ம செய்யக்கூடிய ஒவ்வொரு காரியமும் — நல்லது செய்தோமா, வருங்கால தலைமுறைக்கு பிரயோஜனம்; கெட்டது செய்தோமா, வருங்கால தலைமுறை பாதிக்கப்படும்.)

The Road Runs Through Gethsemane. He Walks It With You. (சாலை கெத்செமனே வழியாகவே செல்கிறது. அவரோ உம்முடனே நடக்கிறார்.)

"If anyone desires to come after Me, let him deny himself, and take up his cross daily, and follow Me." — Luke 9:23 (NKJV)

"ஒருவன் என் பின்னே வர விரும்பினால் அவன் தன்னைத்தான் வெறுத்து, தன் சிலுவையை அனுதினமும் எடுத்துக்கொண்டு, என்னைப் பின்பற்றக்கடவன்." — லூக்கா 9:23 (TAOVBSI)

"Looking unto Jesus, the author and finisher of our faith, who for the joy that was set before Him endured the cross, despising the shame, and has sat down at the right hand of the throne of God." — Hebrews 12:2 (NKJV)

"அவர் தமக்குமுன் வைத்திருந்த சந்தோஷத்தின்பொருட்டு, அவமானத்தை எண்ணாமல், சிலுவையைச் சகித்து, தேவனுடைய சிங்காசனத்தின் வலதுபாரிசத்தில் வீற்றிருக்கிறார்." — எபிரெயர் 12:2 (TAOVBSI)

"What man is there who has built a new house and has not dedicated it? Let him go and return to his house, lest he die in the battle and another man dedicate it." — Deuteronomy 20:5 (NKJV)

"புதுவீட்டைக் கட்டி, அதைப் பிரதிஷ்டை பண்ணாதிருக்கிறவன் எவனோ, அவன் தன் வீட்டுக்குத் திரும்பிப்போகக்கடவன்; அவன் யுத்தத்திலே செத்தால் வேறொருவன் அதைப் பிரதிஷ்டைபண்ணவேண்டியதாகும்." — உபாகமம் 20:5 (TAOVBSI)

The road from where you are to where you are going is not paved.

(இருக்கும் இடத்திலிருந்து போக வேண்டிய இடம் வரை வசதியான பாதை அல்ல.)

Deuteronomy 20: God excused four men from war — the man who built a new house, the man who planted a new vineyard, the man newly betrothed, and the man who was afraid. Why? Because some who went would not come back. God does not pretend the field is safe — He is honest about the cost. The unprepared go home; the rest go out knowing the price.

(உபாகமம் 20: தேவன் நான்கு பேரை யுத்தத்திலிருந்து விலக்கினார் — புதுவீட்டைக் கட்டியவன், புதுத் திராட்சத்தோட்டம் நாட்டியவன், ஒரு பெண்ணை நியமித்தவன், பயப்படுகிறவன். ஏன்? போனவர்களில் சிலர் திரும்பி வரமாட்டார்கள். தேவன் களம் பாதுகாப்பானது என்று நடிக்கவில்லை — விலையை நேர்மையாய் வெளிப்படுத்தினார். ஆயத்தமாயிராதவர்கள் வீட்டுக்கு; மற்றவர்கள் விலை அறிந்தே களத்துக்கு.)

Jesus names this same cost when He says take up your cross daily. The cross was not a metaphor in His day — it was public, prolonged, undignified death. Discipleship is not a side cost — the cross IS the road.

(இதே விலையை இயேசு அனுதினமும் சிலுவையை எடுத்துக்கொள் என்று குறிப்பிடுகிறார். அவருடைய காலத்தில் சிலுவை உவமை அல்ல — வெளிப்படையான, நீடித்த, மரியாதையற்ற மரணம். சீடத்துவம் ஒரு பக்க விலை அல்ல — சிலுவையே வழி.)

What the world thinks is foolishness (உலகத்துக்கு பைத்தியமாய் தோன்றும்)

Let me give you a personal testimony. There was a time I had nearly ₹50 lakhs in debt. I was struggling with bipolar disorder — I could not function. Everything seemed to be collapsing. A friend, seeing my condition, arranged a job for me in Singapore — ₹1 lakh a month. With that salary, I could have cleared the debt in a few years. I prayed about it. I told him, no. People wrote me pages of Scripture trying to convince me. They called me a fool. "How can you reject this when you have such crushing debt?" I said, "I trust the Lord. He will work it out."

A year passed. Nothing improved. The bipolar disorder was still there. The business showed no improvement. The debt was still closing in. The same friend, seeing me still drowning, arranged another job — this time ₹2 lakhs a month. I prayed again. I said, no. Everyone was angry. "This man will never change. You cannot reason with him." It looked like utter foolishness.

But today I see clearly — God's will was not for me to be in Singapore. God had work for me here. A life of being useful to many — not for paying off my debt, not for buying a nice car, not for sitting in an air-conditioned house, not for riding a new bike. Yes, God has given all those things — He has given more than I asked or expected. But He did not give them so I could enjoy them. There is still a great deal of His work left to do. And what is true for me is true for you too. You were not born merely to pay off your debts or to live comfortably. You were born to be useful to many.

When you walk in God's will, the world will think you are mad. "What is this man doing? Why is he living like this? He could have done so much else!" But God's life-path will look like foolishness to a world that does not know where it is going.

Jesus walked it first — Gethsemane (இயேசு முதலில் நடந்தார் — கெத்செமனே)

Deepest comfort: Jesus walked this road first. He knew where He was going — and the road there was Gethsemane. The sleeping disciples. The olive press of blood. The betraying kiss. The silent court. The lashes. The thorns. The nails. Obedience past the point any of us would have stopped. He knew. The knowing made the going possible (Heb 12:2 — for the joy set before Him He endured the cross).

(ஆழமான ஆறுதல்: இயேசு முதலில் இந்த வழியில் நடந்தார். அவர் எங்கே போகிறார் என்று அறிந்திருந்தார் — அந்த வழி கெத்செமனே வழி. தூங்கிய சீஷர்கள். இரத்த வியர்வை. காட்டிக்கொடுத்த முத்தம். மௌனமான நியாயமன்றம். சாட்டையடிகள். முட்கள். ஆணிகள். நம்மில் எவரும் நிறுத்தியிருக்கக்கூடிய எல்லைக்கப்பால் கீழ்ப்படிதல். அவர் அறிந்திருந்தார். அந்த அறிவே போகுதலை சாத்தியமாக்கியது — எபி. 12:2 — அவர் தமக்குமுன் வைத்திருந்த சந்தோஷத்தின்பொருட்டு சிலுவையைச் சகித்தார்.)

But here is the question — have you ever prayed Gethsemane? "Father, if it is possible, take this cup from Me. Nevertheless, not My will, but Yours be done." Have you ever prayed that prayer? The day you pray it honestly is the day you begin to walk the road.

I have prayed it. At least twice. Once, when I was driving out of Chennai, having lost everything, loading a lorry with all our remaining belongings, ₹50 lakhs of debt over my head, three small children, my mind broken by bipolar disorder — I climbed up and down that lorry helping load. Finally, exhausted, I lay down on top of the load and stared up at the sky. And I prayed: "Lord, I cannot do this. I genuinely cannot. If it is possible, take this cup from Me. But not my will — Yours be done." I didn't even know why I was praying those words. But I prayed them. And from that day until this morning, the Lord has honoured that word. There have been struggles, pain, immense losses — but with peace and joy He has carried us. He has given a faithful partner. He has placed me in this work, useful to many. None of this would have happened if I had taken the Singapore job.

What He offers when He says follow Me: not a smoother road than His, but the same road with His company on it. You will not walk it alone — the Author of your faith is also its Finisher; He will not abandon halfway.

(அவர் என்னைப் பின்பற்று என்று சொல்லும்போது அவர் கொடுப்பது: அவருடையதைவிட சுலபமான வழி அல்ல — அதே வழி, அவர் சகாயத்தோடு. தனிமையாய் நடக்கமாட்டீர்கள் — விசுவாசத்தைத் தொடங்கினவர் முடிக்கிறவருமாயிருக்கிறார்; பாதியில் கைவிட மாட்டார்.)

Conclusion — οἶδα (முடிவு — oida)

Do not just sit here, hear this, say "Stotram, glory to God," and walk away. The Lord wants to change your life the way He has changed mine. That is the purpose of your life. That is the purpose of everyone who follows Jesus. You are meant to be useful to many. You were not born only to pay your debts and live a comfortable life. Please feel this. Please surrender this morning.

To know where you are going is the deepest peace a human being can have. (எங்கே போகிறேன் என்று அறிவது — மனிதனுக்கு உண்டாகக்கூடிய மிக ஆழமான சமாதானம்.)
Jesus had it. He hands it to anyone who will follow Him. (இயேசுவுக்கு இருந்தது. அவரைப் பின்பற்றுகிற ஒவ்வொருவருக்கும் கொடுக்கிறார்.)
The road is long. The road is costly. The road runs through Gethsemane. (வழி நீளமானது. வழி விலையேறப்பெற்றது. வழி கெத்செமனே வழியாகவே செல்கிறது.)
But the road has a destination — and Christ is already standing at the end, holding out His hand. (ஆனால் வழிக்கு ஒரு முடிவு உண்டு — அதின் முடிவில் கிறிஸ்து ஏற்கனவே நின்று, கையை நீட்டியிருக்கிறார்.)

A Spoken Declaration — Together (ஒன்றாக சொல்வோம்)

Father in heaven — I confess I have walked without knowing where I was going. I confess I have wanted Your kingdom to move on my timetable. I confess I have shrunk from the cross You called me to carry. From this day, I will follow. I came from You; I am going to You. I will be faithful in my small window. The road is Yours, and I will walk it. In the name of Jesus, Amen.

பரலோகத்திலிருக்கிற பிதாவே — எங்கே போகிறேன் என்று அறியாமல் நடந்தேன் — மன்னியும். உமது ராஜ்யம் என் நேரத்தின்படி நகர வேண்டும் என்று விரும்பினேன் — மன்னியும். நீர் சுமக்கச் சொன்ன சிலுவையை விட்டு ஓடினேன் — மன்னியும். இன்று முதல், நான் பின்பற்றுவேன். நான் உம்மிலிருந்து வந்தேன்; நான் உம்மிடத்திற்குப் போகிறேன். என் சிறிய காலத்தில் உண்மையுள்ளவனாய் இருப்பேன். இயேசுவின் நாமத்தில், ஆமேன்.

One Thing to Do This Week (இந்த வாரம் ஒரு செயல்)

Not three. One.

Every morning this week, before your day begins, say aloud where you came from and where you are going. Two sentences. "I came from God. I am going to be with Him through Jesus Christ." Speak it slowly. Mean it.

(ஒவ்வொரு காலையிலும், உங்கள் நாள் ஆரம்பிக்கும் முன், சத்தமாய்ச் சொல்லுங்கள் — "நான் தேவனிடமிருந்து வந்தேன். இயேசு கிறிஸ்து மூலமாய் நான் அவரோடு இருக்கப் போகிறேன்.")